393 papers
Celbiologie is de sleutel tot het begrijpen van het leven zelf, van hoe individuele cellen communiceren tot het ontstaan van complexe ziektes. Deze tak van de wetenschap duikt diep in de mechanismen die onze cellen laten leven, groeien en zich verdedigen. Op Gist.Science maken we deze complexe inzichten toegankelijk voor iedereen, zonder dat je een doctoraat nodig hebt om de essentie te vatten.
Elke nieuwe preprint die verschijnt in de celbiologie-categorie op bioRxiv, wordt door ons team zorgvuldig verwerkt. Wij bieden voor elk artikel zowel een heldere, begrijpelijke samenvatting voor de breedte publiek als een gedetailleerde technische analyse voor experts. Zo blijft de wetenschap transparant en toegankelijk, ongeacht je achtergrond.
Hieronder vind je de meest recente publicaties in dit dynamische vakgebied, direct vanuit bioRxiv en met onze unieke samenvattingen.
Deze studie onthult dat ferroptose in mesenchymale ovariumkankercellen wordt uitgevoerd via een niet-canonieke route waarbij caspase-5 direct gasdermine E (GSDME) splitst om porievorming en cel dood te induceren, onafhankelijk van caspase-1 en gasdermine D.
Deze studie verduidelijkt de geconserveerde en soortspecifieke moleculaire mechanismen waarmee Extended Synaptotagmins (E-Syts) de integriteit van het plasmamembraan onder stress behouden, waarbij wordt aangetoond dat hun N-terminale anker, C2-domeinen en SMP-domein gezamenlijk de koppeling tussen het ER en het plasmamembraan, structurele scaffolding en de vorming van sterk gekromde membraanpieken mediëren die essentieel zijn voor cellulaire homeostase.
Deze studie toont aan dat het voltage van het binnenste kernmembraan en de chromatinestructuur in intacte cellen dynamisch gekoppeld zijn en zeer gevoelig zijn voor de ionische geschiedenis, waarbij de omvang en de aard van de nucleaire responsen op natrium-, kalium- en chlorideperturbaties afhangen van zowel het verloop van de blootstelling als de bestaande chromatinetoestand.
Deze studie onthult dat in *Drosophila* GATOR2 GATOR1 inactief houdt in een supercomplex onder voedingsrijke omstandigheden, maar bij uithongering faciliteert Wdr59 de dissociatie van dit complex, waardoor GATOR1 GAP-actief wordt, Rag-GTPases remt en de rekrutering van TORC1 naar lysosomen voorkomt.
Deze studie identificeert een niet-lytisch membraanpermeabilisatieprogramma genaamd erebosis, gemedieerd door het porievormende eiwit Ninjurin A (NijA), dat de fysiologische enterocytturnover in de Drosophila-darm aanstuurt door tijdelijke eiwituitwisseling toe te staan terwijl de integriteit van de epitheliale barrière behouden blijft.
Deze studie onthult dat K-Ras4B de dynamiek van het primaire cilium in differentiërende spiercellen reguleert door ciliogenese te bevorderen via PDE6D-gemedieerde ciliaire lokalisatie, terwijl de AMPK-PKG2-afhankelijke fosforylering deze interactie remt om differentiatie te faciliteren.
Deze studie stelt vast dat pathogene PTCD1-varianten infantile cardiomyopathie veroorzaken door de biogenese van mitoribosomen te verstoren, wat leidt tot toxische aggregatie van mitochondriale eiwitten en netwerkremodellering in post-mitotische weefsels.
Deze studie maakt gebruik van hoogresolutie ruimtelijke en single-cell transcriptomica om het volledige menselijke endometrium in kaart te brengen, waarbij wordt onthuld dat menstruale afbraak en regeneratie gelijktijdig plaatsvinden via een gecoördineerde gradiënt van de basalis naar het lumen, gedreven door een afzonderlijke, langlevende progenitor-niche.
Deze studie onthult dat in cisplatine-resistente hoofd- en halsplatcelcarcinoomcellen DNA-polymerase kappa (Polκ) de drugtoxiciteit niet primair door middel van letselomzeiling vermindert, maar door twee kritieke assen te vormen met PCNA—Polδ om proliferatie aan te drijven en USP18 om DNA-reparatie-eiwitten en replicatievorken te stabiliseren—waardoor de genomische stabiliteit wordt gehandhaafd en een nieuw therapeutisch doelwit wordt geboden.
Het artikel introduceert SubCell, een proteoom-bewust diep leermodel getraind op de Human Protein Atlas dat bestaande methoden overtreft in het vastleggen van single-cel biologie, generaliseert over datasets zonder fijnafstemming, en de constructie van een proteoom-breed hiërarchisch kaart van cellulaire organisatie mogelijk maakt terwijl het genfunctievoorspelling verbetert door multimodale integratie met eiwitsequenties.